ให้ตายเหอะ... ผมคิดในใจว่าทำไมวันนี้มันไม่มีลูกค้ากันเลยวะเนี่ยตั้งแต่เปิดร้านมายันสองทุ่มจะครึ่งแล้ว

ขายได้แค่เปาะเปี๊ยะสดห่อกลับบ้าน 1 กล่อง แต่ก็น่าแปลกที่ลูกค้าสั่งพิเศษทั้งๆที่เราไม่มีพิเศษในเมนูก็เลยเพิ่มให้ไปอีกครึ่งชุดแทน ระหว่างที่รอเวลา รอลูกค้า(มันก็คงไม่มีอะไรอย่างอื่นให้รอแล้วล่ะ) แถมวันนี้ฝนตกหนักเป็นพักๆเสียด้วย ผมนึกในใจว่าถ้าวันไหนฝนตกเราคงไม่มีลูกค้าแน่ๆ ได้แต่รอให้เวลาถึงสามทุ่มครึ่งแล้วก็ปิดร้าน แต่ช่วงตั้งแต่สามทุ่มเศษๆมีลูกค้าเขามาเรื่อยๆเลย จนคนสุดท้ายก็สิ้นสุดลงตอนสี่ทุ่ม  ซึ่งเป็นลูกค้าที่รถเสียแล้วก็มาซ่อมมอเตอร์ไซค์ที่ร้านข้างๆ

ยังงงๆอยู่เลยล่ะว่าร้านเรานี่ลูกค้ามันมีเยอะช่วงไหนกันแน่วะเนี่ย อ่อขนมปังที่เหมือนน่าจะขายดีดันขายได้แค่สองชิ้น ที่เหลือเป็นอาหารหลักหมดเลย แอบน้อยใจเล็กๆ

*บทเรียนวันนี้
-ความคิดที่คิดว่าอะไรที่แน่นอน บางทีมันอาจไม่แน่นอนเสมอไปก็ได้

เฮงๆกันทุกท่านครับ

ปล. รูปร้านนั้นเป็นรูปร้านช่วงแรกๆที่แค่ทาสีอย่างเดียวโล่งมากๆ

Comment

Comment:

Tweet