2009.05.16-พลิกผัน.txt

posted on 18 May 2009 01:49 by yingheng in Yingheng

วันนี้มีอะไรที่คาดไม่ถึงอีกแล้ว... เริ่มจากวันนี้เราไปขายของช่วงเช้ากันที่ตลาดนัดโรงพยาบาลเซ็นต์หลุยส์ ลูกน้องทั้งสองคนที่เริ่มทำตัวเหลวไหลในช่วงหลังๆเริ่มทำตัวแย่ลงทุกที วันนี้ในตอนสายจึงต้องมีการอบรมอย่างเด็ดขาดซึ่งทำให้เสียความรู้สึกทั้งคนที่บกพร่องในหน้าที่และคนที่อบรม(นั่นก็คือผมเอง แต่จำเป็นต้องทำจริงๆทั้งๆที่บุคลิกไม่ได้เป็นคนแบบนั้นเลย) หลังจากที่อบรมก็ทำให้อะไรหลายๆอย่างดีขึ้นแต่ก็เชื่อในใจว่า ไอ้ความเป็นระบบระเบียบนี้มันอาจจะมาจากความไม่เต็มใจแล้วก็ได้

หลังจากที่งานเป็นระบบผมมีโอกาสมาเชียร์สินค้าหน้าร้านซึ่งทำให้ขายของหมดตั้งแต่เที่ยงทั้งที่เรียกว่าตลาดซบเซาสุดๆเลยว่ะวันนี้ (รู้สึกตัวเองเหมือนนักขายมือฉกาจเลย ใครไม่ยืดผมยืดคนนึงล่ะ...เอ้า...)

ตอนเที่ยงขายของเสร็จ บ่ายก็เอาเตามาเคลมประกันปรากฎว่าพนักงานบอกว่า
ไอ้ที่เตามันติดเส้นเดียวข้างบนก็ต่อเมื่อเราเปิดทำงานทั้งขดลวดความร้อนบนและล่าง
ระบบจะตัดให้ขดลวดบนทำงานเพียงเส้นเดียว(ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน)
แต่ก็เป็นที่เข้าใจว่าของไม่ได้เสีย แค่เราไม่เข้าใจระบบของมันเท่านั้นเอง

ช่วงบ่ายลูกน้องส่ออาการไม่ดีซะละ ดูมันแปลกๆแต่ก็เอาเหอะ เมื่อวานขนมปังขายดีวันนี้เราต้องเตรียมเนยสูตรเนยกระเทียมเพิ่ม นั่งเตรียมของจนเสร็จอาบน้ำเตรียมออกจากบ้าน วางแผนว่าไปเปิดร้านได้ซักพักอาจจะไปเยี่ยมแฟนที่ป่วยเป็นไข้อยู่

แต่แล้วเรื่องราวพลิกผันก็เกิดขึ้น

ลูกน้อง ก. บอกว่าตกบันไดห้องพักในบ้านผมนี่แหละ... (ตกได้งัยวะเดินกันมาตั้งหลายวันแล้ว)
ลูกน้อง ข. บอกว่าเวียนหัวไปช่วยงานไม่ได้วันนี้... (เหตุเพราะนอนน้อย ถามว่าทำไมไม่นอน ก็บอกว่านอนไม่หลับ ถามว่าทำไมนอนไม่หลับ ตอบว่าไม่รู้... จบ... อะไรของมันวะเนี่ย )

สุดท้ายคิดกับที่บ้านว่าลูกน้องสองคนนี้จริงๆก็เป็นแรงสำคัญของร้านเรา แต่ว่าช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ทำตัวเหลวไหลมากๆถึงกับเรียกว่าโคตรๆ เลยต้องตัดสินใจว่าจะเอายังงัยกับมัน สรุปไม่ได้ ผมเลยต้องมาเปิดร้านกับน้องสาวเพียงแค่สองคน(แผนที่ว่าจะไปเยี่ยมแฟนที่ป่วย ล้มเหลว!)



วันนี้มีเพื่อนๆที่คณะในรุ่นมาเยี่ยมที่ร้าน โชคดีหรือไม่ดีวะเนี่ยที่วันนี้แทบไม่มีลูกค้าอีกแล้วเลยได้มีโอกาสทำอาหารให้เพื่อนๆกินทุกเมนูในร้านครบถ้วนไม่มีขาดเลย

ระหว่างที่อยู่ที่ร้านพ่อก็โทรมาบอกว่า ได้ไล่ลูกน้องทั้งสองคนออกเรียบร้อยแล้ว โดยจะต้องเอาลูกน้องไปส่งที่ร้านที่เซ็นทรัลเวิลด์ที่เป็นที่รับพวกนี้มาน่ะแหละ ซึ่งผลของมันก็แน่นอนว่าช่วงนี้ผมอาจจะต้องทำงานในร้านหนักขึ้นอีกแล้วล่ะ... (นึกถึงวันที่เปิดร้านวันแรกเมื่อเกือบสองเดือนก่อนเลย)

วันนี้เพื่อนๆอยู่เป็นเพื่อนแก้เหงากันจนปิดประตูร้านกันเลยทีเดียว

แล้วมาเยี่ยมกันใหม่นะ

พรุ่งนี้ไปโบสถ์พัก 1 วันจ้า

*บทเรียนวันนี้
-ความคิดที่คิดว่าอะไรที่แน่นอน บางทีมันอาจไม่แน่นอนเสมอไปก็ได้(ก็อปปี้เมื่อวานและเมื่อวานซืนมาอีกทีนี่หว่า...)
-ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ต้องสู้ต่อไปล่ะนะ

เฮงๆกันทุกท่านนะครับ

ปล.ในรูปแรกข้างบนนั้นเสื้อสีชมพูคือน้องสาวนะครับไม่ใช่ลูกน้อง

Comment

Comment:

Tweet

sad smile ทำตัวเหลวไหลให้ออกไปแหละดีแล้วครับ
เอ้ายังไงก็ต้องสู้ๆต่อไปครับผม หมูสะเต๊ะยังรออยู่
ปล.สมัยวัยรุ่นเคยทำงานตามบูธเชียร์ของไรงี้ขายได้
เยอะแล้วมันปลายปลื้มจริงๆconfused smile

#2 By XEGXEF on 2009-05-18 11:02

อะไรก็เกิดขึ้นได้ถ้ามี หมูสะเต๊ะ

#1 By dong=ดอง,โด่ง on 2009-05-18 07:41