หลังจากที่วันก่อนไล่ลูกน้องออกไปทั้งสองคน
วันนี้ก็คิดว่าไม่มีอะไรที่ต้องเคืองพวกมันอีกแล้ว

ตอนสายๆนั่งคิดถึงร้านตัวเองในวันที่ผ่านๆมาว่า
สาขาสำราญราษฎร์ที่เปิดใหม่นี้มันเป็นสาขาที่เข็นยากที่สุดเท่าที่เคยเปิดมาเลย
จนสุดท้ายมาคุยกับทางบ้านว่าจะขอยุติการขายเพียงแค่นี้
เหนื่อย เหนื่อยกับการ รอลูกค้าที่ไม่เข้ามาเท่าที่คิด
ท้อแท้กับสายตาของคนที่เดินผ่านไปมาแล้วใช้หางตามองร้านเราแล้วเดินผ่านไป
เซ็งกับการสบตากัลร้านเย็นตาโฟที่อยู่ตรงข้ามแล้วเหมือนมองว่าร้านเราสู้เขาไม่ได้แน่ๆ

ทางบ้านก็ช่วยว่าจะหาคนมาเซ้งต่อให้เดือนหน้า ก็โล่งอก

ตอนบ่ายไปบ้านอีกหลัง(ใกล้ๆบ้านหลัก, บ้านที่ให้ลูกน้องสองคนนอนน่ะแหละ)
พ่อเข้าไปได้ซักพักบอกว่า พวกกล่องใส่หมูสะเต๊ะที่ใช้แล้ว
พวกอุปกรณ์ที่ขายเมื่อวันเสาร์ พวกอุปกรณ์ที่ใช้เมื่อวันศุกร์
ลูกน้องสองคนเอาไปหมกไว้หลังบ้านโดยไม่ได้ล้างทั้งหมดเลย
แถมทำท่าเหมือนล้างแล้วแต่จริงๆเอาไปหมก
(งานเข้าซะแล้ว)
พวกเราได้แต่เอามันออกมาล้าง แล้วก็คิดว่าทำไมมันทำกันได้ขนาดนี้
ไม่คิดเลยว่าลูกน้องจะวางยากันได้ลงคอแบบเลวๆแบบนี้เลย

หลังจากล้างสะอาดเสร็จทุกอย่าง
พ่อบอกว่าลูกน้องมันแปะกระดาษหนังสือพิมพ์ในห้องที่ให้พัก
ก็เลยขึ้นไปว่าจะไปแกะกระดาษออก
ปรากฏว่าในห้องเจอทั้ง
-ราวลวดตากผ้า
-แก้วน้ำปั่นกินเหลือทิ้ง
-ข้าวสารที่ให้ไปหุงกินเปิดทิ้งไว้
-กระดาษหนังสือพิมพ์แทบทุกฝั่งผนัก
-เสื่อและที่นอนพับที่ขนมาจากห้องใหม่ที่เราจะย้ายมาอยู่
-พวกเครื่องใช้พลาสติกที่เก็บไว้ในบ้านหลังนี้
-ถังใส่อาหารสำหรับไปขาย(มันเอามาซักผ้า)
ที่สำคัญ
-มันเล่นเอาสีน้ำมันมาเขียนเล่นที่ผนัง แปรงทาสีขนม้าที่พ่อหวงมันเอามาใช้โดยไม่ล้าง
-มันเอาสีน้ำมันมาทำผนังแล้วติดหนังสือพิมพ์แทนกาว ลอกหนังสือพิมพ์ออกไม่ได้เลย อย่างเละ
-เอาเทปกาวมาแปะหนังสือพิมพ์กับผนังซ้ำอีกที


อยากถามว่าคนลาวที่เลวๆเขาทำแบบนี้กับบ้านของคนอื่นหรือ
คิดแล้วมันน่าปวดใจ
ดีที่วันก่อนมันบอกว่าจะมาขอนอนห้องที่เตรียมไว้ให้เราย้ายมาอยู่
แต่เราไม่ยอมเพราะห้องนั้นทาสีตีฝ้าเรียบร้อยแล้ว
ถ้าห้องเรากลายเป็นแบบนี้มีหวังปิ๊ดขึ้นสมองแหงเลยว่ะ
(ยังไม่นับที่ร้านที่มันมือบอนเขียนตามเสาตามโต๊ะตามผนังอีกนะ
อีกทั้งเบาหลังรถพ่อมันก็เอาปากกาน้ำเงินมาเขียนเละเลย)

โคตรโกรธเลยว่ะ

ตอนบ่ายแก่ๆพ่อบอกว่าให้ไปเปิดร้านก่อน
ตอนนั้นหมดแรงหลับคาพื้นเลยล่ะ

ตอนเย็นเริ่มอโหสิกรรมได้
เลยออกไปดูแนวโน้มร้านค้าตามที่ต่างๆเดินทางได้ไกลพอควร

ตกหัวค่ำนัดพ่อมารื้อของบางส่วนออกจากร้าน

พอจัดการงานได้ซักพักนั่งกับพื้นแล้วมองร้าน
ตอนนั้นน้ำตาแทบไหลออกมา
ร้านที่เราสร้างมันขึ้นมา
ร้านที่เราตั้งใจทำมัน
ส่วนต่างๆของร้านที่สรรหามาจากที่ต่างๆมาตกแต่ง
มันกำลังจะหายไป

"คิดแล้วเสียดายมากๆ"

หลังจากตั้งสติได้ บอกพ่อว่า...
จะยืนหยัดทำร้านอีกครั้งหนึ่ง เท่านี้คงไม่ยอมแพ้หรอก
พรุ่งนี้จะคุยกับทางบ้านใหม่เกี่ยวกับเรื่องขอสู้ใหม่อีกซักตั้ง

*บทเรียนวันนี้
-ถ้าล้มแล้ว ก่อนอื่นต้องตั้งสติให้มั่น แล้วค่อยลุก
-คิดเสมอๆว่าถ้าลุกขึ้นมาได้แล้วเราจะแข็งแกร่งกว่าเดิม (เหมือนชาวไซย่าในการ์ตูนดรากอนบอลเลย)

เฮง เฮง ครับทุกๆท่าน

ปล.วันนี้เดินทางไกลมากแวะหลายที่จริงๆดูจากแผนที่การเดินได้
แผนที่การเดินทาง

 

แมวที่น่าเกลียดที่สุดในบ้านดันถ่ายรูปขึ้น(ตัวซ้าย)

Comment

Comment:

Tweet

ไม่มีสามัญสำนึกกันบ้างเลยอ่ะ บ้านคนอื่นน่ะ

ปล. สู้ๆนะ confused smile

#1 By EinniF™ on 2009-05-20 02:25